Zawartość koszyka

Opowieść o kuchni, która nie spieszy się z jedzeniem ani z życiem

W Turcji jedzenie nigdy nie zaczyna się od talerza.
Zaczyna się dużo wcześniej – od zapachu chleba unoszącego się nad ulicą, od stukotu małych szklanek do herbaty, od stołu, który nigdy nie jest zupełnie pusty, nawet jeśli nikt jeszcze przy nim nie siedzi.

W Turcja jedzenie nie jest przerwą w ciągu dnia. Jest osią dnia. Powodem, dla którego się spotyka, rozmawia, czeka. Tutaj nie pyta się „czy jesteś głodny”, tylko „czy już jadłeś”. A jeśli nie – to znaczy, że za chwilę ktoś zacznie kroić chleb, stawiać oliwki na stół i nalewać herbatę, nawet jeśli wcale się na to nie umawialiście.

Ta kuchnia nie powstała po to, żeby imponować. Powstała po to, żeby karmić ludzi – długo, spokojnie i uczciwie.

I właśnie taka będzie ta opowieść.

Kiedy po raz pierwszy spróbowałam prawdziwej baklawy w malutkiej kawiarni w Stambule, miałam wrażenie, że czas na chwilę się zatrzymał.
Ciepły wiatr, zapach świeżo parzonej kawy i ten jeden kęs – słodki, lepki, orzechowy – jakby cała kultura Orientu zamknięta była w cienkich warstwach ciasta.

Dziś zapraszam Cię do kuchni. Nie będzie tu skomplikowanych składników, drogich urządzeń ani trudnych technik.
Pokażę Ci, że orientalne słodycze – choć wyglądają imponująco – możesz zrobić samodzielnie, nawet jeśli jesteś początkującym kucharzem.